Torres del Paine National Park

Guanaco Lama

  • Puerto Natales

< Punta Arenas -Seno de Otway-Puerto Natales | Start Pagina | Lago & Glaciar Grey Torres Del Paine National Park >

Inmiddels zijn we in Patagonie, met gerust hart het einde van de wereld te noemen. Het waait hier volgens mij altijd, de bomen groeien er scheef door. De wind blaast over het smalle laatste deel van Amerika en heeft alle ruimte om weer naar de andere oceaan te gaan. Geweldig om te zien, met name toen we van Punta Arenas (daar waar het vliegtuig uit Santiago aankwam) naar Puerto Natales reden(daar waar we een nacht hebben geslapen, een kleine plaat maar groot als je het in perspectief plaatst). Een rit van 250 kilometer, alsof je van Rotterdam naar Groningen rijdt over de weg naar Lauwersoog, oftewel, een lege ruimte met struikjes, bomen, water, konijnen. En om te beseffen dat je niet in Noord Groningen bent maar in Patagonie, zien we pinguins, emoes achter een hek, eindeloos hoeveelheden schapen en koeien en boederijen die hier aangeduid worden met Estancia. Onbewust blijf je vergelijken, want hoe desolaat het noorden van Chili was, zo begroeid is het hier, ook al beweren mensen dat het hier ook kaal is. Ik zou het niet kaal willen noemen. Er leeft hier tenminste van alles. Het nationaal park Torres del Paine hebben we vandaag bereikt. In de regen, maar ook dat hoort erbij. Het weer is erg wisselvallig: regen en zon, zodat je opeens prachtige vergezichten hebt op ruige bergen. De wind is er wel altijd, net als de kou. Ik ben erg blij met mijn lagen kleding en mijn muts, sjaal en handschoenen! Werkte prima voor onze eerste wandeling vandaag. Lamas gezien, ganzen, soort buizerds en koeien en paarden. Onderweg trouwens nog een gaucho gezien: de man op zijn paard die met behulp van honden de koeien naar een ander weiland brengt. Dat was mijn beeld van Argentinie: de enorme ruimte met gaucohs; maar hier in chili heb je dat natuurlijk ook. (Argentinie is niet zo ver hier vandaan...)

Paarden hebben we ook veel in die andere uithoek gezien: Paaseiland. Hier lopen ze overal, los, dus ook in het dorp. Bijzonder, maar dat zijn wel meer dingen op dit eiland. Niemand die weet waarom de beelden gemaakt zijn, hoe ze precies gemaakt zijn, hoe ze vervolgens van hun werkplaats (lees: de randen van een berg/vulkaan; hier liggen nog enkele tientallen en staan er tientallen op de helling) naar hun plaats kwamen, wat de mensen bezield heeft om ze te maken, wanneer ze precies gemaakt zijn, hoe de mensen hier zijn gekomen etc etc. Inmiddels kan ik uit mijn eigen fantasie en die van Bram wel weer bijdragen aan de hoeveelheid theorieen hierover; bijvoorbeeld waar de oorspronkelijke bewoners vandaan kwamen. De ene theorie zegt: Polynesie (wat volgens mij ook verklaart waarom de huidige bewoners er Polyneisch uitzien en waarom we bijvoorbeeld als hartelijk ontvangst op het vliegveld een bloemnkrans kregen, en niet alleen de toeristen, ook de bewoners zelf die terugkeerden van het land); de ander zegt: Peru/Zuid-Amerika (wat op zich ook wel logisch is als je met een kano vanuit Peru zou varen en wat ook het gemetsel van de muren waarop de beelden staan verklaart). Maar ik denk: Ierland, want de Maois (de standbeelden) beelden namelijk roodharige bebaarde mannen uit:) En zo zijn er meer dingen: hoe werden de beelden vervoerd? Vooruitstrompelen? Trekken en slepend? Sledend op takken? Ik denk: ze kwamen uit de zee gewandeld en waren op weg om een berg te worden, waarom staan ze anders met hun rug naar de zee? :) Geintjes natuurlijk, maar het is absoluut fascinerend en mysterieus te noemen dit totaal afgelegen eiland. Wie verzint er nu zoiets? Ik kom met meer vragen dan antwoorden terug! Het eiland is hedendaags gewoon toeristisch te noemen: elke dag komt er een vliegtuig met 300 toeristen aan en de bevolking leeft ervan. Het is de keerzijde van de medaille. Alles in het teken van het toerisme. En zo zaten we drie dagen lang met dezelfde mensen in onze excursiebus en zo zagen we dezelfde mensen weer die tegelijk met ons waren aangekomen weer terug toen we vertrokken.So be it!

Op Paaseiland was het tropisch, dus ook af en toe een bui, maar voor de rest was een korte broek en een t-shirt voldoende. En natuurlijk gezwommen in de Stille Oceaan! (Nu moet ik daar echt niet aan denken, terwijl ik mijn voeten warm bij de houtkachel!) In Santiago was het 25 a 30 graden, echt zomers. Santiago is trouwens wel een relaxte stad, wat hoogbouw, maar niet te veel, wat oude gebouwen. Erg leuk dat ik met de ontstaansgeschiedenis van de stad heb gelezen in het nieuwste boek van Isabel Allende, Inez, vrouw van mijn hart. Mooi boek en natuurlijk leuk om dat hier te lezen.

Page last modified on 24-05-2007 om 17:50