Calama Tocopilla Antofagasta

De terugweg ging via Calama langs de grootste open kopermijn ter wereld in Chuquicamata. Helaas hebben we niet kunnen ontdekken waar we eventueel een blik konden werpen in het 900 meter diepe gat. Voor de dagelijkse tour waren we niet op tijd. De verdere route ging richting Tocopilla, 120 kilometer kaarsrechte weg met links en rechts meervoudige hoogspanningslijnen. Weinig boeiend. De laatste paar kilometer door de Cordilerra de la Costa, de bergketen die de kust van de pampas scheidt' was wel mooi. Daarna langse de kust naar Antofagasta.

Tocopilla bood zich in onze reisbeschrijving aan als prettig resort, volgens de rough-guide was het voornaamste nut van deze stad de aanwezigheid van benzinestations en eetgelegenheid. We geven de laatste voorlopig maar gelijk. Ook de aanbeveling van de rough-guide over Mejillones Best to be avoided hebben we daarna ook maar ter harte genomen.

Hito al Trópico de Capricornio

Even ten noorden van Antofagasta loopt de steenbokkeerkring, om precies te zijn dwars door het vliegveld. Op de keerkring staat een monument. Op 21 december staat de zon precies boven de linker boog, op 21 maart en in september valt de schaduw van de linker boog precies om de voet van de rechter. Aldus de plaquette op het monument.

La Portada

Te afsluiting van de rit een bezoek gebracht aan La Portada een beetje het nationale monument van Chili.

Pare

Op zich is het goed rijden in Chile; op de doorgaande wegen is relatief weinig verkeer, de wegen zijn vooralsnog goed en door gebrek aan bomen, struiken, huizen en andere obstakels is alles goed overzichtelijk. Er staat en ruime hoeveelheid borden om je te waarschuwen voor alle mogelijke gevaren, bochten, helingen, kuilen in de weg; maar borden om je de richting te wijzen zijn er minder.

Er is 1 bord dat de absolute winnaar is: pare oftewel stop, dit bord voert de boventoon. Elk zichzelf respecterend kruispunt heeft wel een setje stop borden, elke mogelijke gevaarlijke situatie als invoegen, uitvoegen of het oversteken van een spoorwegovergang. De snelwegen worden regelmatig doorkruist door spoorlijnen, zonder bomen maar met de pare borden. Je wordt geacht te stoppen, en iedereen doet dat dan ook, al kun je links en rechts 20 kilometer ver kijken. Men komt tot stilstand, kijkt en rijdt dan verder. We hebben ons maar aan dit gebruik aangepast, mede aangezien de overgangen van relatief mindere kwaliteit zijn.

Dat het in het verkeer echter lang niet altijd goed gaat blijkt uit een indrukwekkend aantal monumenten langs de kant van de weg. In menig scherpe bocht staat een complete vinex-wijk aan kleine huisjes. Langs mooie rechte lange wegen staan ze ook regelmatig, vaak dan in twee-tallen. Sommige zijn eenvoudig, andere compleet met bankje en afdakje, uitgevoerd in de favoriete kleuren van de voetbalclub of voorzien van een flesje bier. De resten van het wrak worden in het monument verwerkt of er wordt een kompleet perkje aangelegd. Veel monumenten worden goed onderhouden, getuige de boompjes die er midden in de woestijn fris en groen bijstaan. Bij enkele monumenten stond een bord met het vriendelijk verzoek aan de passanten de planten wat water te geven. Vandaag, zondag hebben we ook een groep mensen bij een monument zien staan.

Familiedag

Zondag is de familie dag, gezellig naar het strand. Het land is ruin 4000 kilometer lang dus kust genoeg. Helaas bestaat deze echter voornamelijk uit rots, daarom is het Schevenings druk om de plekjes waar wel zand te vinden is.

< Geysers El Tatio | Start Pagina | Santiago de Chile >

Page last modified on 20-02-2007 om 18:13