Geysers El Tatio

Een bezoek aan het El Tatio geiser veld is een ietwat surrealistische ervaring. Je staat voor dag en dauw op, om om 04:00 klaar te staan om door de tour-operator opgehaald te worden. Je bent niet de enige, bij ons hotel staan op een gegeven moment 7 mini-busjes te wachten. Daarna volgt een rit kris-kras door San Pedro om andere mensen op te pikken. Verspreid door de stad staan overall mensen te wachten. Daarna volgt een rit van 2.5 uur in een soort van nachtelijk spitsuur om op 4250 meter hoogte bij de geyers te komen. Hier sta je dan met een paar honderd mensen in de vrieskou te kijken hoe de grond stoomt.

Water uit de Andes wordt op enkele kilometers diepte verwarmd om zich onder andere bij de El Tatio kokend ( op deze hoogte 85 graden Celsius) een weg naar buiten te banen. Het water spuit tot 10 meter hoog, volgens de folder.....

Met de opkomende zon, en de warmte wordt de stoom dan langzaam minder imposant.

Dan volgt de terugweg en is te zien wat op de heenweg nog in het duister zat. Onder andere Vicuña's berg-lama's die alleen leven boven de 4000 meter(onderstaand een mannetje dat over zijn harem waakt) en een prachtig uitzicht op de Vulkanen van de Andes.

Vicuna

Tour

Het was ons aangeraden om de tocht niet zelf te doen ivm de slechte weg, daarom is de tocht ondernomen met Desert Adventure. Naar mijn idee is het met een 4x4 prima zelf te doen, mits je er niet tegenop ziet voor dag en dauw in het donker een berg op te rijden. De weg vinden kan niet het grootste probleem zijn, gewoon om 4:30 aansluiten bij de colone. Voordeel is dat je in het donker de afgronden niet ziet.

Kou

We hadden gisteren geleerd en meer warme kleren aangedaan. Maar het was nog best koud, rijp op het gras en hier en daar bevroren plassen. Had graag nog een extra fleece gehad, bleek ook in de rugzak te zitten...

< Salar De Atacama Lagunas Miscanti Miñique | Start Pagina | Calama Tocopilla Antofagasta >

Onze eerste week in Chili en daarmee onze woestijnweek zit er al weer bijna op. Zowel gisteren als vandaag zijn we de hoogte ingegaan: 4000 en meer meter hoog. God, wat word je daar sloom (hoezo gebrek aan zuurstof)! Maar het landschap is absoluut schitterend. Na de zandduinen en grillige vormen die wij bij zonsondergang hebben gezien, zijn we gisteren door de Atacama woestijn gereden. Eerst nog de resten van de oase van San Pedro, dwz je ziet bomen en andere vegatatie; mens en dier kunnen hier dus leven. Ook hier de eerste lama gezien.Vervolgens verandert het landschap in allerlei grijs en bruintinten om tenslotte te eindigen in een zoutmeer. Ongelooflijk, wat een stilte hier, terwijl we niet de enige mensen zijn. Je loopt een stukje, je ziet de zoutkristallen, je ruikt een mengsel van zee en varkensstront en je hoort niets!! Voor de zekerheid heb ik mijn ogen dichtgedaan, het is echt waar, hier is het zo vlak en zo leeg dat je inderdaad niets hoort. Vervolgens kijk je weer en zie je in het meer, want dat is het nog steeds, flamingos. Bizar zou je het kunnen noemen en zeker indrukwekkend, maar dat woord geldt voor dit hele gebied. Na het zoutmeer zijn we gaan stijgen, wederom verandert het landschap in bruin en grijstinten. Het blijft leeg en ik besef dat dit aarde in al haar puurheid is: rotsen, bergen, kloven die ooit zijn uitgesleten door water en wind. Op 3500 meter is er zowaar weer vegetatie: groene struiken vermengd met gele graspollen. Dit is dus de Andes, de besneeuwde bergtoppen zijn we dichterbij gekomen. Vandaag zijn we naar het noorden van San Pedro gegaan: midden in de nacht opstaan om in een minibus te stappen en vervolgens 2,5 uur in het donker te rijden om tenslotte weer op 4 km hoogte uit te komen en daar de geisers te bewonderen. Het is de moeite waard: ook al is het ijskoud en bibber je je lijf uit, maar even je handen boven een geiser of in een stroom water en het gaat al weer beter. Ondertussen zien we steeds beter waar we zijn: de contouren worden besneeuwde bergtoppen, groen-gele hellingen en een heleboel stoomwolken om ons heen. Wederom heb ik het gevoel dat dit dus de aarde is en dat daar binnenin een heleboel gebeurt waarvan wij slechts een beetje zien. na het ontbijt (gekookte eieren in de poel) nog een rondje gereden en zowaar op dit veld zien we zowel een flamingo als een lama. Die had ik hier zeker niet verwacht, maar de gids vertelt ons dat er vier soorte lama's zijn, het beest wat wij kennen is degene met de meeste wol en kan ook prima als huisdier dienen. Het dier wat wij zagen en waarvan wij later nog veel meer zien is de zogenaamde vicuna, tot zo'n dertig jaar geleden onbeschermd en dus bijna uitgeroeid vanwege zijn prachtige wol. Dit beest leeft vanaf 3500 meter....oh,( zal zeker geen last hebben van hoogteziekete:)). De terugreis is absoluut een kado voor het afzien van de heenweg: nu zien we pas hoe mooi het hier is. Ik zal in herhalingen vallen als ik het zou beschrijven, maar geloof me, het is en blijft indrukwekkend.

Page last modified on 04-03-2007 om 22:20